پوریا پرهیزکار

منو

دویدن ، راهی برای رسیدن به سیستم قلبی عروقی و تنفسی سالم تر و کاراتر

دویدن (Running)، یکی از بهترین فعالیت های جسمانی می باشد، که باعث تقویت و کارایی سیستم قلبی عروقی می شود. انجام فعالیت دو به صورت آهسته و طولانی مدت، باعث ترشح هورمون های نشاط آوری مانند اندروفین در بدن می گردد، که تاثیر مثبتی بر روی سلامت روان برجای می گذارد.

همچنین، دویدن به صورت نرم و یکنواخت، باعث تقویت عضلات قلب می گردد، تا از توان بهتری در خون رسانی به اندام های بدن برخوردار باشد.

در شرایط استراحت مقدار خونی که قلب می تواند تخلیه نماید، مقداری در حدود چهار لیتر در دقیقه است، که با انجام فعالیت های هوازی مانند دویدن، و تقویت عضلات قلبی، این میزان تا ده برابر قابل افزایش می باشد، که نتیجه آن کاهش تعداد ضربان قلب در دقیقه خواهد بود.

از دیگر تاثیرات مثبت دویدن بر روی بدن، می توان به افزایش کارایی در سیستم تنفسی اشاره نمود، که باعث جذب مقدار اکسیژن بیشتری به وسیله شش ها می شود، که در اصطلاح به آن ظرفیت حداکثر اکسیژن مصرفی گفته می شود.

بسیاری از افرادی که مایل به کنترل وزن بدن خود می باشند، اگر به صورت منظم و با برنامه ی مشخص شروع به دویدن نمایند، با سوزاندن کالری بیشتر در حین انجام این فعالیت جسمانی می توانند، وزن خود را در حالت ایده آل حفظ نمایند.

همچنین، دویدن باعث ایجاد تراکم استخوانی محکم تر و تقویت عضلات بدن می شود، و هماهنگی بیشتری میان اعضای بدن ایجاد می نماید.

فواید دویدن تنها به موارد جسمانی مذکور محدود نمی باشد، بلکه دارای تاثیرات مثبت بسیاری بر روی ذهن و روان نیز می باشد. به عنوان مثال باعث افزایش اعتماد به نفس و اراده می شود، و از مقدار استرس روزانه می کاهد.

به علاوه، با افزایش میزان گلبول های سفید خون، سیستم ایمنی بدن را تقویت نموده و خطر ابتلا به بیماری های مختلف را کاهش می دهد، که در نهایت باعث کند شدن روند پیری در افراد می گردد.

دویدن به شیوه صحیح و اصولی

اهمیت توجه به اصول و روش صحیح دو در این نکته می باشد، که از اتلاف انرژی بیهوده در حین انجام فعالیت جسمانی جلوگیری می نماید، که در نتیجه می توان زمان بیشتری را صرف دویدن نمود.

بنابراین، آنچه بیشتر از هر چیز دیگری باید مدنظر واقع شود، عادت به راحت دویدن می باشد. به طوریکه تمام اعضای بدن در وضعیت درستی قرار گیرند و به آنها فشار بیهوده ی وارد نشود.

هنگام دویدن سر باید بالا و به صورت مستقیم نگه داشته شود، حرکت بازوها به صورت آرام و در قبال هر گام برداشتن، بازوی دست مخالف با آن گام به جلو حرکت نماید.

همچنین نباید بر روی پنجه های پا دوید، چرا که بر عضلات کف پا فشار زیادی وارد می شود و در مسافت های طولانی می تواند مشکل ساز شود، در نتیجه هنگام فرود پا بر زمین بهتر است که ابتدا پاشنه با زمین تماس داشته باشد.

در خصوص نوع نفس کشیدن در هنگام دویدن، هیچ قانون مشخصی وجود ندارد، بلکه مهمترین نکته تامین مقدار اکسیژن مورد نیاز است. گاهی مواقع  مقدار اکسیژن مورد نیاز از طریق بینی قابل تامین نمی باشد، که می توان از راه دهان نیز نفس کشید.

روشی موثر برای آنکه متوجه شد، آیا به اندازه کافی اکسیژن وارد شش ها شده است یا خیر، استفاده از آزمایش صحبت کردن است. اگر در این شرایط بتواند به درستی تمام کلمات یک جمله را ادا نماید، بدان معنا می باشد که دچار کمبود اکسیژن نشده است.

در نهایت، برای آنکه بتوان از فواید بیشمار دویدن بهره مند شد، باید این فعالیت جسمانی به صورت منظم جزئی از برنامه روزانه واقع شود، و برای این منظور بهتر است هفته ای سه جلسه و هر مرتبه به مدت ۲۰ دقیقه زمان به آن اختصاص داده شود.

دسته :  مهارت های جسمانی

دیدگاه ها