قانون پارکینسون در مدیریت زمان چیست و چگونه می توان زمانبدی مناسب تری برای افزایش بهره وری داشت

0
2398

قانون پارکینسون (Parkinson’s Law)، در سال ۱۹۵۸ توسط نورثکوت پارکینسون (C. Northcote Parkinson)، مورخ و نویسنده انگلیسی مطرح گردید.

کاربرد این قانون در ابتدا فقط در خصوص مدیریت زمان بود و عنوان می نمود، مهمترین عامل برای آنکه مشخص نماید یک فعالیت به چه میزان زمان نیاز خواهد داشت، مدت زمانی است که برای آن در نظر گرفته شده است.

به عنوان مثال، اگر برای انجام فعالیتی مدت زمان دو هفته در نظر گرفته شود، فعالیت مذکور تمام مدت زمان دو هفته را به خود اختصاص می دهد تا تکمیل شود.

حال اگر برای همان فعالیت مدت یک ماه در نظر گرفته شود، آن فعالیت بدون هیچگونه تفاوتی تمام مدت یک ماه را برای تکمیل شدن به خود اختصاص خواهد داد.

پس از انتشار کتاب قانون پارکینسون و دستیابی به پیشرفت (Parkinson’s Law Or the Pursuit of Progress)، توسط نوروثکوت پارکینسون و ذکر مثال ها و مصداق های متعدد از رفتار انسان ها در شرایط گوناگون، قانون پارکینسون به صورت گسترده تری مطرح گردید، شکل عمومی تر آن بیان می دارد:

اگر برای یک فعالیت، منابع بیش از حد مورد نیاز اختصاص داده شود، تمامی آن منابع به هر حال صرف خواهند شد. 

به عنوان مثال، برخی از فعالیت های مرتبط با مباحث مدیریت و اقتصاد که تمامی آنها از قانون پارکینسون پیروی می نمایند، می توان به موارد زیر اشاره نمود:

  • روسا تمایل به داشتن مرئوسان بیشتری دارند، در نتیجه موجب افزایش کارهای تکراری و بوروکراسی می شود.
  • هرچه میزان کارمندان بیشتر شود، به همان میزان زمان بیکاری آنان نیز افزایش می یابد.
  • مدت زمانیکه برای هر یک از موضوعات صورت جلسه وقت صرف می شود، با میزان اهمیت آن رابطه معکوس دارد.
  • هزینه ها تا زمانیکه با درآمد ها یکسان نشوند, افزایش می یابند.

قانون پارکینسون و نقش آن در مدیریت زمان

افزایش بهره وری با قانون پارکینسون

اکثر افراد در برنامه ریزی های روزانه، مدت زمانی بیش از حد نیاز برای هر فعالیت در نظر می گیرند. آنها در واقع با این روش خیال خود را از انجام شدن آن فعالیت در مدت زمان در نظر گرفته شده آسوده می کنند که با کمبود زمان روبرو نخواهند شد.

در ادامه مطالعه نمایید:  ماتریس آیزنهاور ابزاری برای اولویت بندی کارهای روزانه بر مبناء اهمیت و ضرورت

از طرفی دیگر، عدم آگاهی از زمان لازم برای انجام هر فعالیت نیز باعث می شود تا مدت زمان در نظر گرفته شده بیش از حد نیاز برآورد شود، که باعث اتلاف زمان بیشتری برای انجام هر فعالیت می گردد.

آشنایی با قانون پارکینسون و آگاهی از مدت زمان لازم برای اجرای هر فعالیت، در کنار یکدیگر می توانند کلید موفقیت در برنامه ریزی مناسب زمانی محسوب شوند تا بدون هرگونه اتلاف وقت هر فعالیت در مدت زمان مناسب خود اجرا گردد.

بنابراین برای افزایش بهره وری های فردی در برنامه ریزی و مدیریت زمان روزانه می توان به ترتیب مراحل زیر را اجرا نمود:

  • ابتدا فهرستی از فعالیت های روزانه تهیه نمود و با توجه به مدت زمان مورد نیاز برای اجرا آنها را تقسیم بندی نمود.
  • سپس، برای هر فعالیت نصف مدت زمان در نظر گرفته شده را اختصاص داد و به این مدت زمان پایبند بود.
  • در پایان، آن دسته از فعالیت های که در مدت زمان تعریف شده قابل اتمام نبوده، مجدد زمان بندی و اجرا نمود.

دیدگاه شما چیست

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید